Uzlublenyja, ziamla zaŭsiody poŭnaja miłasernaści Hospada i dla kožnaha viernika, sam suśviet daje nam prykład, jak pakłaniacca Bohu, kali nieba, ziamla, mora i ŭsio, što ŭ ich jość, abviaščajuć dabryniu i ŭsiemahutnaść Tvorcy, i dzivosnaja pryhažość nasialajučych ich žyvioli, zaklikaje razumnych istot da adpaviednaha padziaki.

Uličvajučy važnaść hetych dzion, asabliva źviazanych z tajamnicami našaha zbaŭleńnia, jakija papiaredničali Vielikodnaje śviata, vy macniej pavinny adčuvać abaviazak naležnaj dbajnaj padrychtoŭki našaha ŭnutranaha ačyščeńnia.

Bo asablivaść Vielikodnych śviataŭ u tym, što ŭsia Carkva maje dar adpuščeńnia hrachoŭ, nie tolki nova achryščanych, ale i ŭsim tym, chto ŭžo daŭno nosić hanarovaje zvańnie dziaciej Božych.

I choć novyja ludzi stvarajucca, pierš za ŭsio, abmyvańniem vadoj adradžeńnia, adnak, kožny z nas pavinien pastajanna zryvać z siabie iržu śmiarotnaści. Pakolki siarod stupieniaŭ duchoŭnaha prahresu nikoli nie byvaje takoj, jakuju nielha było b pierasiahnuć, vy pavinny ŭskłaści na siabie pracu, kab u Dzień adkupleńnia, nichto z nas nie apynuŭsia abciažarany hrachami staroha čałavieka.

Tamu, lubasnyja, tak jak naš abaviazak u luby čas być chryścijanami, ciapier my pavinny imknucca da hetaha asabliva, što b vykonvajučy apostalskuju tradycyju padrychtoŭki Vialikadnia, hety čas napoŭnić pastom, jaki vyjaŭlajecca nie tolki ŭ abmiežavańni kolkaści ježy, ale pierš za ŭsio ŭ baraćbie z biazbožnymi ŭčynkami.

Sa śviatoj i vielmi pachvalnaj praktykaj, pasta nieabchodna spałučać dabračynnaść, vyjaŭlenuju ŭ roznych formach, kab usie vierniki adčuvali siabie roŭnymi, niahledziačy na dastatak.

Tak jak Luboŭ, jakuju pavinny śviedčyć adnačasova da Boha i bližniaha, nikoli nie abmiažoŭvajecca barjerami, što b nie žadać rabić dabro inšym. Kali anioły kažuć: "Słava Bohu, i na ziamli mir ludziam dobraj voli", heta aznačaje, što luby, chto z luboŭju spačuvaje ludziam, abciažaranym nieźličonymi pakutami, bahasłaŭlajecca nie tolki ŭ siłu svajoj dabryni, ale i praz padaravany im dar prymireńnia.

Spravy ž miłasernaści nastolki roznyja, što dazvalajuć ŭsiamu narodu chryścijanskamu ździajśniać śviedčańni lubovi. Tak što nie tolki bahatyja, ale ludzi siaredniaha dastatku i biednyja majuć mahčymaść akazać dapamohu tym, chto žyvuć u niastačy i, takim čynam, kalektyŭnymi namahańniami ŭsich u dobraj spravie maje roŭnuju kaštoŭnaść, choć i nie ŭsie mohuć być adnolkava ščodryja.

— Čamu na hetaj płoščy sabralisia my?
— Tamu što siońnia prybyvajuć barbary.

— Čamu tady senat siadzić bieź dziejańniaŭ
i novyja zakony nie prymajucca?

— Tamu što siońnia prybyvajuć barbary,
a značyć, nie patrebnyja senatary:
svaje zakony pryniasuć nam barbary.

— Čamu tak rana imperatar naš padniaŭsia?
Čamu jon sieŭ la bramy haradzkoje
na tronie i z kaštoŭnymi klajnodami?

— Tamu što siońnia prybyvajuć barbary,
i choča ich pryniać pravadyra
naš imperatar i ŭručyć perhament,
padrychtavany zahadzia, — u im
paznačanyja zvańni hanarovyja.

— Čamu tady i konsuły, i pretary
nadzieli siońnia tohi purpurovyja?
Našto im branzalety z ametystami,
piarścionki smarahdovyja zichotkija?
Navošta žezły ŭ ich rukach raźblonyja,
azdoblenyja zołatam i srebram?

— Tamu što siońnia prybyvajuć barbary,
a ich ślapiŭ zaŭsiody blask kaštoŭnaściaŭ.

— Čamu nie vyjšli hodnyja aratary,
kab zapalić natoŭpy krasamoŭstvam?

— Tamu što siońnia prybyvajuć barbary,
i nudzić barbaraŭ majsterstva našych rytaraŭ.

— Čamu ž zapanavała tut razhublenaść
i tvary ad tryvohi pasurjoźnieli?
Čamu imhnienna apuścieli vulicy
i ŭsie iduć dadomu, zadumiennyja?

— Bo noč pryjšła, a barbaraŭ nie bačna,
iduć z pamiežža viestki niespakojnyja,
nibyta bolej nie isnuje barbaraŭ.

I jak ciapier my budziem žyć biez barbaraŭ?
Bo barbary byli choć niejkim vyjściem.

Uspomni, cieła, nie pra toje, kolki ty kachała,
nie tolki łožki, što ciabie prymali,
ale i žarść, jakaja źziała cicha
ŭ vačach, što koliś na ciabie hladzieli,
i ŭ hołasie dryhotkim, — i zaŭsiody
joj zaminała niejkaja drabnica.

Ciapier, kali minuła ŭsio, zdajecca,
što ty taksama addavałasia toj žarści,
jakaja źziała — ŭspomni — jak ža źziała
ŭ vačach, što pazirali na ciabie,
i ŭ hołasie dryžała — dla ciabie, uspomni, cieła.

Čaściej viartajsia i biary mianie,
ty, pačućcio kachanaje, čaściej biary mianie,
u čas, kali žyvaja pamiać cieła,
i kroŭ pulsuje ad žadańniaŭ daŭnich,
kali ŭsio pamiatajuć vusny, skura,
i ruki byccam znoŭ ciabie kranajuć.
Viartajsia ŭnočy i biary mianie,
kali ŭsio pamiatajuć vusny, skura...

Za dniami dni prachodziać adnastajna,
Adnolkavaść minaje šmatrazova,
I kožnaje imhnieńnie, jak zvyčajna,
Bieź źmien uvasablajecca nanova.

I z hodu ŭ hod — historyja staraja.
Pradkazvać pryšłaść lohka da błazienstva,
Bo “zaŭtra” znoŭ “učora” paŭtaraje
I z budučyniaj tracić padabienstva.